Z zespołem skleconym na dwa dni przed rozgrywkami przegrać Lechowi nie wypada. Tak jak nie wypada przegrywać z Polonią Bytom, Piastem Gliwice, Śląskiem Wrocław czy ŁKS. Klasowa, budowana na zdrowych zasadach drużyna nie powinna być tak bezradna w ataku, jak w niedzielę w Gdyni Lech. Nie może również grać tak bojaźliwie. A trener zamiast motywować graczy rywali, powinien zadbać o odpowiednie przygotowanie zespołu.

Franciszek Smuda wystawiając na mecz z Arką jedenastkę pozbawioną skrzydeł, z siedmioma (!) defensywnymi zawodnikami, już przed pierwszym gwizdkiem sędziego dał wszystkim odczuć, że boi się tego meczu. Lech miał się bronić, zagęścić środek boiska i wyprowadzać kontry. Tyle tylko, że nawet kiedy poznaniacy odzyskiwali piłkę, nie bardzo wiedzieli, co z nią zrobić. Stilić, Murawski czy Bandrowski już w trampkarzach byli szkoleni, że po przechwycie natychmiast trzeba zagrywać piłkę do boku. Smuda pozbawił ich tej możliwości. Widzieliśmy miotających się, grających na małej przstrzeni lechitów, którzy albo wpadali na siebie, albo na twardo walczących rywali. Grając w takim ustawieniu trener Lecha wytrącił sam sobie z ręki najmocniejszą do tej pory broń. To zadziwiające, bo przecież mamy dwóch napastników, którzy groźni są przede wszystkim, gdy dostają piłkę w polu karnym po dośrodkowaniach. Oprócz sytuacji, po której poznaniacy strzelili gola, w pierwszej połowie Kolejorz miał tylko dwie okazje bramkowe. Gdyby to był mecz z Barceloną, Bayernem czy Chelsea można jeszcze zrozumieć. Ale z Arką?

Pomińmy milczeniem to, co stało się po tym, jak nasza drużyna strzeliła gola, bo powtórzył się schemat ze wszystkich tegorocznych spotkań. Zamiast pójść za ciosem, Lech oddał inicjatywę. Grasshoppers, Jagiellonia i Górnik tego nie potrafiły wykorzystać. Lecz Azerowie z Chazaru, GKS Bełchatów i gdynianie nie byli już tak słabi. Fatalne przestoje wykorzystali z zimną krwią.

Trzeba się również poważnie zastanowić, dlaczego Lech kompletnie nie radzi sobie w momencie, gdy musi odrabiać straty. Tak było w meczu z GKS-em Bełchatów i powtórzyło się to w Gdyni. Nagle okazało się, że Kolejorz może grać trzema obrońcami i trzema napastnikami. I tu dochodzi do kuriozalnej sytuacji, bo widać, że ten wariant nie jest ćwiczony na treningach. System gry Lecha w Gdyni można nazwać jednym słowem - piach.

Dlaczego lechici grali bez determinacji, a Arka wręcz przeciwnie, na dodatek klasycznym 4-4-2 i strzeliła bramki po akcjach skrzydłami? Aby odpowiedzieć na to pytanie, nie da się uniknąć porównania pracy szkoleniowców obu drużyn przed tym spotkaniem. Michniewicz o umiejętnościach lechitów mówił w samych superlatywach, Smuda o byłych zawodnikach Lecha powiedział, że grają kichę. Ta "kicha" to w przypadku Zakrzewskiego miejsce na czele klasyfikacji króla strzelców, a w przypadku Wachowicza 20 goli w drugiej lidze w ubiegłym sezonie (tylko jeden mniej niż Lewandowski). "Kichę" gra też Micanski: 5 goli w pięciu meczach dla Zagłębia Lubin. Skoro trener wypowiada się o nich z takim lekceważeniem, to znaczy, że nie bardzo orientuje się, co dzieje się poza jego własnym zespołem. I poniósł za to karę.

Oby w przyszłym sezonie podobnymi osiągnięciami nie chwalili się Cueto, Wilk, Kononowicz i inni, którym Smuda skutecznie odbiera chęć do gry w Kolejorzu.

Opinie internautów
* Dawno temu mówiło się, że zespoły Smudy są twarde i charakterne. Teraz jednak niewiele z tego zostało. Gra im się nie układa, to nic im nie wychodzi (taw76).
* Czas się obudzić, bo drużyna z meczu z Grasshoppers rozwiała się w oparach nieustannych pochwał. A tymczasem ligowa rzeczywistość skrzeczy - brakuje nam dojrzałości, zaangażowania i determinacji. Nie widzę drużyny, nie widzę ludzi, którzy chcą "umierac za Lecha" (misza).
* Coś musi być w tym Czesiu, że dołujące Zagłębie, jak i dołującą Arkę wyciąga w górę. A Smuda buduje i buduje... (trawiasty).

Maciej Lehmann