Kibice Lecha Poznań zapowiadali, że wyjazd do Gdańska będzie ustanowi nową jakość kibicowania. Efekt przeszedł chyba najśmielsze oczekiwania pomysłodawców. Odjeżdżający przy dźwiękach trąbek i klaksonów pociąg wiózł do Trójmiasta wielobarwny tłum kibiców dobrej piłki. Widok rozlewającej się po trójmiejskim dworcu kolorowej masy był niesamowity. Czapki a'la Stańczyk, nieśmiertelne wysokie cylindry, parasolki, wymyślne stroje zaprezentowali zachęceni ostatnimi europejskimi sukcesami Lecha fani. Tzw. święte barwy zastąpiły bardziej nowoczesne jednorazowe chorągiewki z logiem sponsora, których mnóstwo powiewało w gdańskim powietrzu. Głowy wielkopolskich przybyszów prócz wspomnianych cylindrów zdobiły też zdobne peruki we wszystkich kolorach tęczy. Średnią krajową bili też w liczbie wąsaczy. Nie zabrakło oczywiście klasycznych szali - średnio po trzy na osobę. Najczęściej w barwach najfajniejszych klubów zagranicznych, ale także popularnych zespołów muzycznych, np. Kelly Family.

Radosny tłum w atmosferze pikniku udał się pod... chciałoby się powiedzieć skocznię, niestety Gdańsk takowej nie posiada. Po chóralnym odśpiewaniu "Hej sokoły!" i "W stepie szerokim" pozostało więc udać się w stronę miejscowego stadionu piłkarskiego. Mimo chłodnego przyjęcia przez miejscowe siły porządkowe, fani dobrego futbolu pokazali najwyższą klasę, już na sektorze robiąc dobrą minę do złej gry i radośnie dmuchając w trąbki. W kierunku nieprzychylnych kibiców Lechii zaśpiewali "Witamy Was, alleluja", sprytnie tym samym gasząc ich prymitywną i nietolerancyjną postawę. Atmosferą pikniku w sektorze gości sterował niezmordowany wąsacz w czapce z rogami, wykazujący jednak jeszcze pewne cechy kibola - jako wodzirej wszedł na płot i to bez zgody służb mundurowych, co gdyby nie opisane wyżej okoliczności łagodzące, podchodziłoby pod zakaz stadionowy. Na następny mecz powinien już pojechać z keybordem i przećwiczonymi kilkoma szlagierami, w rytm których najlepsi kibice na świecie mogliby klaskać lub machać sponsorskimi kartonikami. Całość zwieńczyła wywieszona na płocie flaga - sam w sobie fakt naganny, pamiętajmy jednak, że jesteśmy dopiero w okresie przejściowym - przedstawiająca sylwetki dwóch klaunów w niebiesko-białych barwach i napis LPJ- Lech Poznań Janusze. Imieniem mitycznego Janusza postanowili bowiem nazwać ideał nowoczesnego kibica. Jednostką kibicowskiego fanatyzmu ma być od teraz 1 janusz, odpowiadający wartości jednego cylindra (ekwiwalent: pięć szali z logiem sponsora).



Błazenada skończyła się na szczęście już przed pierwszym gwizdkiem. Kilkadziesiąt trąbek zostało wyrzuconych przed siebie, wymyślne stroje pochowane, farbki z twarzy zmyte. Rozpoczął się normalny kibicowski show. Na płot wjechały nasze klubowe flagi, a my jechaliśmy równo z dopingiem, zwłaszcza w drugiej połowie wykazując się silną żywiołowością. Nie zabrakło racowiska, które pięknie okrasiło nasz sektor. Wbrew temu, co napisałem powyżej, nikt nie pojechał dla dobrej piłki. Pojechaliśmy dla Lecha i wynik meczu z Austrią, czy Nancy nie miał na to wpływu. Tym niemniej gładkie zwycięstwo piłkarzy Kolejorza wprawiało nas w znakomity nastrój i zachęcało do jeszcze głośniejszego śpiewu. Utożsamiany się z klubem na dobre i na złe, a zwycięstwa jedynie wzmacniają naszą dumę.

Ostatnio Kolejorz osiągnął długo oczekiwane europejskie puchary i znakomicie wykorzystał szansę od losu (tak bowiem należy powiedzieć o naszym w nich udziale w kontekście rezygnacji Dyskobolii). Wraz z kilkuletnią znakomitą pracą marketingową klubu daje to wielkie zainteresowanie Kolejorzem i przekłada się na wysoką frekwencję meczową. Najwierniejsi i najbardziej zasłużeni fani Kolejorza cieszą się, że jest nas dziś tak dużo. Równocześnie niepokoją się, gdy część z "neofanatyków" chce odgrywać większą rolę w kibicowskim światku, niż wskazywałby na to ich staż i zasługi. Dzieje się tak, gdy równocześnie pokaźna grupa bardziej od nich zaangażowanych sympatyków Lecha mierzy osobiste aspiracje do realnej pozycji i potrafi dostosować się do pewnych reguł kibicowskich. Reguł, dzięki którym jestesmy tu, gdzie jesteśmy i wyprzedziliśmy wiele polskich ekip o lata świetlne. Niedzielny wyjazd miał pokazać wszystkim ten wizerunek kibica sportowego - rzecz jasna celowo mocno przejaskrawiony - z którym Bułgarska nie powinna być kojarzona. Nikt bowiem nie chce, by atmosfera sportowego święta przemieniła się w wiejski festyn. Niektórzy nie mogą zrozumieć dlaczego ktoś się czepia, że kręcą (beznadziejnej jakości) filmiki w Kotle zamiast dopingować, przychodzą na stadion w błazeńskich strojach, czy załatwiają swoje potrzeby w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Jeżeli nadal chcemy być uznawani za poważną kibicowską ekipę, nie możemy pozwalać sobie na najdrobniejsze kompromitujące nas zachowania. A że była selekcja przed Wiedniem? Pokory powinien wszystkich nauczyć niedawny mecz w Pucharze Polski z Odrą Wodzisław. Mecz domowy o godz. 20.00, nawet w dzień roboczy, nie wymaga chyba wielkich poświęceń do przyjścia. Tymczasem nawet wielu karnetowiczów odpuściło sobie to wydarzenie i Lech grał przy pustawych trybunach. Czy mam uwierzyć, że wszystkim nieobecnym akurat tego wieczoru wypadło coś pilnego? I jaką magię miała w sobie ta sama Odra Wodzisław, że trzy dni później mimo dwukrotnie wyższych cen biletów przyciągnęła na mecz ligowy znacznie więcej widzów?

Mateusz Otta