Po zwycięstwie nad Wisłą Kraków w meczu rozgrywanym we Wronkach spora grupa kibiców zapewne była przekonana, że postawa Lecha powróciła na właściwe tory. Tymczasem jesteśmy po kolejnej ligowej kolejce, a piłkarze Kolejorza zaledwie zremisowali w Gdańsku z Lechią. Co więcej nie zdobyli nawet bramki.

Wzloty i upadki
Trudno nie zauważyć, że forma Lecha przypomina wykres funkcji sin. Poznańska drużyna przeplata dobre występy z bardzo słabymi. Efektowna i skuteczna gra w Kielcach, wyjazdowe zwycięstwo  nad Jagiellonią, a szczególnie ostatni sukces z Wisłą Kraków pozwalały sądzić, że w kolejnych meczach należy spodziewać się dalszych popisów wielkiego Lecha. Jednak po każdym z tych spotkań forma Kolejorza spadała. Po meczu w Kielcach zostaliśmy upokorzeni we Wronkach przez Polonię Warszawa, która nie dość, że zdobyła komplet punktów, to jeszcze wbiła lechitom cztery gole. Po powrocie z Białegostoku piłkarze Lecha potrafili wprawdzie wymęczyć trzy punkty ze słabiutką Odrą Wodzisław Śląski, lecz następnie nie umieli podjąć skutecznej walki z warszawską Legią. Tym razem było podobnie. Zwycięstwo nad mistrzem Polski można traktować jak pojedyńczą jaskółkę zapowiadającą nadejście wiosny. Remis z Lechią w Gdańsku to kolejny upadek poznańskiej drużyny.

Nie być jak Syzyf
Drużyna prowadzona przez Jacka Zielińskiego potrafi wznieść się na bardzo dobry poziom. Pokazała to w meczach z mistrzowską Wisłą, oraz dobrze dysponowaną Jagiellonią. Jednak poznaniacy nie potrafią utrzymać efektów ciężkiej pracy i zaprzepaszczają efekty swoich działań. Syzyfowy głaz złożony z pracy, wysiłku i doświadczenia znowu ląduje u podnóża góry. Dlatego po raz kolejny należy zejść na początek wzniesienia i podjąć kolejny wysiłek, którego celem jest wejście na wyższy poziom piłkarskich umiejętności. Oby tym razem Kolejorz zaszedł dalej niż podczas poprzedniej wędrówki na szczyt.