Pańskie odejście z Arki trwało tak długo, że zaczęto je określać jako niekończącą się transferową sagę.
Arka bardzo długo nie potrafiła się dogadać z Legią, więc gdy przyszła oferta z Lecha, podjęcie decyzji o odejściu nie było zbyt trudne. Legia zbyt długo zwlekała. Nie mogliśmy czekać na nich aż do 31 sierpnia, gdy warunki kontraktu indywidualnego ustaliliśmy w maju czy czerwcu. Dlatego cieszę się, że do wyścigu włączył się Lech i zaproponował mi transfer. Cała ta wrzawa nie była dla mnie problemem. Dwa wielkie kluby mnie chciały - czy to powód do zmartwień?

Były jeszcze inne propozycje.
Wiedziałem, że chce mnie Jagiellonia Białystok, jednak oni liczyli na jeden z zapisów mojego kontraktu. Umożliwiał on rozwiązanie umowy, jeśli Arka spadnie z ligi. Tak naprawdę jednak dla mnie tematu Jagiellonii w ogóle nie było. Powiedziałem swojemu menedżerowi, że interesuje mnie tylko klub z czołówki.

O transfer bardzo zabiegała Polonia Warszawa.
Chcieli zapłacić nawet więcej niż zażądała Arka, dawali mi wyższą pensję niż Legia i Lech. Ale ja - niestety dla Polonii - wiosną grałem na ich stadionie i widziałem, jak wyglądały tam szatnie, jaki był stan murawy, cały obiekt. Organizacja była kompletnie fatalna. To nie są standardy, jakich oczekuję od wielkiego klubu. To był dla mnie sygnał, że mimo iż z zewnątrz wszystko wygląda atrakcyjnie, a mnie oferują wielkie pieniądze, coś w tym klubie nie działa dobrze. Pomijam miejsce w tabeli.

W pańskiej umowie z Arką znalazły się różne zapisy - odejście na wypadek spadku, niska klauzula odstępnego. Gdy przychodził pan w lutym, musiał więc przewidywać pewien rozwój wypadków.
Na spadek Arki i darmowy transfer liczyła też Legia. Pierwszą próbę podjęła zresztą już w lutym, gdy wraz z Arką trenowałem na obozie w Hiszpanii. Zanim podpisałem kontrakt z Arką, kontaktował się ze mną ówczesny dyrektor sportowy Legii (Mirosław Trzeciak - przyp. red.) i przekonywał, bym przeszedł do jego klubu. Po rozwiązaniu umowy z NEC Nijmegen byłem wolnym zawodnikiem, a dyrektor Legii oglądał mnie w sparingu Arki z Hajdukiem Split. Namawiał mnie po meczu, byliśmy już dogadani, nie chciał mnie jednak ówczesny trener (Jan Urban - przyp. red.). Podpisałem więc umowę z Arką, ale wkrótce Legia znów zaczęła dzwonić. Problem był jeden - nie byłem już za darmo, dwa miesiące później musieli za mnie zapłacić 250 tysięcy euro.

Można powiedzieć, że udowadnia pan holenderskim działaczom NEC Nijmegen, że popełnili błąd.
Za wcześnie mnie skreślili. W życiu popełnia się błędy, ale rozwiązanie kontraktu ze mną było zbyt drastycznym posunięciem - oni w styczniu też popełnili błąd. To że sprawiałem kłopoty wychowawcze (Tshibamba pobił się kilka razy z kolegami z zespołu - przyp. red.) nic nie znaczy. Teraz chcę, żeby pożałowali tej decyzji. Cała moja rodzina, przyjaciele się cieszą, bo znali moje zalety, a problemy, których narobiłem? Cóż, byłem młody. Natomiast z ludźmi z NEC Nijmegen nie chcę mieć już żadnego kontaktu. Już nie obchodzi mnie, co myślą o mnie w Holandii. Nigdy nie zapomnę, jak mnie tam potraktowano.

Zdążył pan porozmawiać z trenerem Lecha Jackiem Zielińskim?
Rozmawialiśmy krótko w piątek, raz już trenowałem z Lechem. Oczekują ode mnie ciężkiej pracy. Nie przeszedłem do Lecha za darmo, tylko za pieniądze, dlatego muszę oddać im to, co oni dali mnie. O szczegółach jednak jeszcze nie rozmawialiśmy. Przez niemal tydzień ćwiczyłem tylko indywidualnie, załatwiałem swoje sprawy w Holandii. Dlatego na rozmowę o tym jak będzie wyglądać moja rola w zespole, przyjdzie czas dopiero, gdy pokażę swoje umiejętności.