Fatalna dyspozycja Emiliana Dolhy sprawiła, że do przerwy Lech przegrywał z Wisłą 0:4, ale beznadziejnie zagrał cały zespół Kolejorza. Z taką grą można myśleć najwyżej o środku tabeli.

Oblany egzamin Dolhy

Przed tym meczem najwięcej uwagi poświęcano właśnie rumuńskiemu bramkarzowi, który w dość nieprzyjemnej atmosferze przeszedł z Wisły do Lecha. Było jasne, że będzie grał pod bardzo dużą presją. Dolha miał dużo do wygrania – świetnym występem przy Reymonta miał szansę utrzeć nosa poprzedniemu pracodawcy i jednocześnie zyskać przychylność sporej części kibiców Kolejorza, którzy woleliby widzieć w bramce Krzysztofa Kotorowskiego. Niestety, golkiper Lecha spisał się fatalnie – na jego konto można zaliczyć stratę 2,5 bramki. Pierwszy gol to wynik nieporozumienia ze Zlatko Tanevskim, ale bramka numer 3 i 4 to już wynik błędów Dolhy, który najwyraźniej nie poradził sobie z presją tego spotkania. Ale Lech nawet mając między słupkami Petra Cecha do przerwy przegrywałby z Wisłą. W pierwszych 45 minutach zespół prowadzony przez Smudę zagrał nieźle jakieś 120 sekund. Od stanu 2:0 zawodnicy Macieja Skorży grali, jakby to był sparing z juniorami. Wymiana trzech podań to był szczyt możliwości lechitów. Wystarczy dodać, że w pierwszej połowie poznaniacy nie oddali ani jednego celnego strzału na bramkę Mariusza Pawełka. Stracone gole w dużej mierze obciążają konto Dolhy, ale prawdziwą tragedią jest to, z jaką łatwością krakowianie opanowali środek pola i ogrywali poznańską obronę.

Zmiany już w przerwie

W przerwie Smuda zdjął dwóch najsłabszych zawodników – Dolhę i Qunterosa (tragicznie słaby występ Peruwiańczyka). Wejście Kotorowskiego sprawiło, że Lech miał między słupkami bramkarza a nie ręcznik. Pojawienie się na boisku Przemysława Pitrego miało oznaczać przejście do gry systemem 4-4-2, ale prawe mówiąc niewiele to zmieniło w grze Lecha. Druga połowa wyglądała, co prawda, już znacznie lepiej, ale w dużej mierze to zasługa czerwonej kartki dla Dariusza Dudki w 61. minucie meczu i postawy Kotorowskiego, który w kilku sytuacjach uratował zespół przed utratą kolejnych bramek.

Gole niewiele zmieniają

Gole dla Lecha też trudno odebrać jako przejaw dobrej gry. Bramka Jakuba Wilka padła po stałym fragmencie gry, a drugiego gola Wisła strzeliła sobie sama za sprawą Clebera. Wynik 4:2 w gruncie rzeczy tylko zaciemnia obraz obecnego poziomu zespołu prowadzonego przez Franciszka Smudę. Może lepiej, aby Lech przegrał ten mecz 0:7, bo teraz zapewne kozłem ofiarnym uczyni się Dolhę i będziemy słyszeć, że przecież drugą połowę Kolejorz wygrał 2:0. A chyba nikt nie ma wątpliwości, że Wisła była w tym meczu pod każdym względem lepsza.

Koniec napinania

Co wiemy po tym meczu? Po pierwsze, że w najbliższych meczach bramkarzem numer 1 w Lechu będzie Krzysztof Kotorowski. Po drugie – wszyscy marzyciele łudzący się, że w tym sezonie Kolejorz powalczy o „majstra” zostali sprowadzeni na ziemię. Jak wygląda drużyna mająca mistrzowskie aspiracje, mogli zobaczyć na własne oczy. Wisła grała zdecydowanie, konsekwentnie i nie kalkulowała – nawet gdy prowadziła 4:0 chciał strzelić kolejne gole. Gdyby nie czerwona kartka dla Dudki, zapewne Lech byłby narażony na kolejne ataki Brożka i Paulisty, a któryś z nich zapewne przyniósłby kolejne zdobycze bramkowe. Lech nie umiał w żaden sposób przeciwstawić się krakowianom. Zabrakło zawodnika, który potrafiłby porwać drużynę do walki (chyba nawet Reiss nie dałby rady). Od powstania „nowego” Lecha minął już ponad rok, ale większego postępu w grze nie widać. Napinanie się, że Lech świetnie rozpoczął sezon jest mocno naciągane. Komplet punktów w starciach z takimi słabeuszami jak Zagłębie Sosnowiec, Widzew Łódź i Górnik Zabrze sprawiają jedynie, że nie ma katastrofy. Prawdziwą wartość zespołu poznaje się po tym jak sobie radzi w starciu z mocnymi ekipami. Tymczasem Lech w ciągu obecnego i minionego sezonu spośród możnych polskiej ekstraklasy potrafił wygrać jedynie z Legią. Remisy z Bełchatowem, Zagłębiem, Wisłą Kraków ciągle są odbierane w Poznaniu jako sukcesy. A takimi wynikami nie zdobywa się mistrzostwa.