I POWTÓRKA Z MAJA

Pięć miesięcy po majowym szaleństwie, kibice nauczeni trudnościami w zdobyciu biletu ustawiali się w kolejkach już w środku nocy. Przed 13 wszystkie dostępne wówczas wejściówki zostały wyprzedane. A przypomnijmy, że tym razem o sukces było trudniej, niemal połowę widowni stanowią bowiem posiadacze karnetów. 
Co takiego sprawia, że raz w sezonie cały Poznań żyje jednym meczem, i nawet ci, którzy nie interesują się piłką, ten dzień traktują jak święto, kiedy trzeba pojawić się na stadionie? Na szczęście ilość karnetów ograniczyła liczbę osób, które na mecz przychodzą tylko ze względu na przeciwnika, w tej rundzie stadion zapełnia się praktycznie na każdym spotkaniu. Ciągle jednak wiele kibiców specjalnie czeka na ten jeden dzień - pojedynek z warszawską Legią. Atmosferę podgrzewają jeszcze gazety, sam klub, który wydaje specjalne okolicznościowe koszulki oraz... zbliżające się wybory - politycy traktują stadion, zwłaszcza gdy mecz cieszy się tak ogromnym zainteresowaniem, jako miejsce, gdzie można i należy się pokazać by zyskać poparcie.
W maju był nadkomplet widzów, wspaniała oprawa przygotowana przez ultrasów, i głośny doping przez 90 minut. Teraz będzie z pewnością podobnie, jednak na sektorze gości zasiądą wyjątkowo poznaniacy - warszawscy kibice ze względu na zakaz wyjazdowy nie mogą pojawić się przy Bułgarskiej w zorganizowanej grupie.

ELKA

Początki Legii to rok 1916 i założona w ramach Legionów Polskich "Drużyna Legionowa Legia". Grała ona wówczas w białych strojach ze skośnym pasem, herb stanowiła biała litera "L" na czarnej tarczy. Pierwszy mecz rozegrano w stolicy z lokalnym rywalem, Polonią, a zakończył się on remisem. Po wojnie zespół został reaktywowany jako WKS Warszawa, w biało-czerwonych barwach, dwa lata później wrócono do tradycyjnej nazwy Legia. Następnie po trwającej zaledwie kilka miesięcy fuzji z Koroną Warszawa pozostawiono po niej barwę zieloną, a w 1926 dodano kolor czarny i takie barwy obowiązują do dziś. Od jubileuszowego roku używany jest pierwszy herb, ten z białą literą na czarnym tle. Od 1922 roku klub dysponował własnym boiskiem, dziś jest to obiekt treningowy przy ulicy Łazienkowskiej, w lipcu 1930 oddano do użytku stadion. Tytuł mistrzowski Legia zdobywała w sumie osiem razy a trzykrotnie po dwa lata z rzędu, po raz ostatni w minionym sezonie. Ponadto drużyna 12 razy sięgała po Puchar Polski, a także jako pierwsza w kraju zdobyła potrójną koronę (93/94). Warto wspomnieć, że od 1948 roku nieprzerwanie występuje w ekstraklasie. Pierwszy raz w europejskich pucharach grała w 1956 roku, została jednak pokonana przez Slovan Bratysława. Później było już lepiej - jest to jedyna polska drużyna, która awansowała do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, gdzie odpadła po dwumeczu z Panathinaikosem Ateny (rok 1995). Wśród wyeliminowanych przez warszawiaków we wszystkich występach w europejskich pucharach klubów znajdują się Galatasaray Stambuł, St. Etienne czy IFK Goeteborg, jednak ostatnimi czasy Legii nie wiedzie się w międzynarodowych rozgrywkach.

UDANY POCZĄTEK

Początek sezonu jest dla Legii bardziej niż udany. Na dziewięć rozegranych spotkań wygrała osiem, raz tylko dając się pokonać kieleckiej Koronie. Zdobyła aż 20 bramek (więcej na swoim koncie ma tylko Wisła - 24, oraz właśnie Lech - 21), tracąc zaledwie 3. Najskuteczniejszy wśród wojskowych jest Takesure Chinyama - 5 trafień, co jednak i tak jest gorszym wynikiem od siedmiu naszego Marcina Zająca. A przypomnijmy, że to Zając właśnie popisał się dwoma golami w majowym pojedynku. Czy i teraz pokona Jana Muchę? Trzeba zaznaczyć jednak, ze od tamtego czasu zespół Legii nieco się zmienił. Nie zobaczymy juz zatem na boisku Alcantary, Fabiańskiego, Surmy, Włodarczyka, Janczyka ani Grzegorza Bronowickiego. Kim bowiem dysponuje trener Urban? Na wolne miejsca sprowadzono m.in. Kamila Grosickiego, Piotra Gizę, czy wspomnianego już gracza z Zimbabwe - Chinyamę. Wielu z nowych zawodników zdążyło się już wpisać na listę strzelców, choć do lidera sporo im jeszcze w kwestii skuteczności brakuje.

Przed jutrzejszym spotkaniem ciężko wskazać faworyta - Legia jest wyżej w tabeli, za Lechem przemawiają statystyki dotychczasowych meczów z wojskowymi i rezultaty osiągane przy Bułgarkiej w tej rundzie. W pierwszej lidze w Poznaniu zespoły spotykały się dotąd 44 razy i to niebiesko biali częściej byli górą (18 zwycięstw, 13 porażek). Najdotkliwsza przegrana miała miejsce w 1956 roku (0:6), ostatnia to 0:1 w sezonie 2003/04. Najwyższe zaś zwycięstwo rok 1949 i rezultat 4:1, w zeszłym sezonie także zdobyliśmy komplet punktów. Warto wspomnieć, że w 1948 roku padło aż 9 bramek a Kolejorz pokonał wtedy Legię 5:4.

PAMIĘTNE CHWILE

Ponieważ zarówno Lech jak i Legia mają za sobą długie lata historii, wielokrotnie miały okazję zmierzyć w ważnych meczach o wielką stawkę. Często był to mecze wspominane do dzisiaj. Taki jak finał Pucharu Polski rozgrywany w Częstochowie w 1980 roku, kiedy to Lech odniósł druzgoczącą porażkę 0:5. Na kolejny taki finał czekaliśmy osiem lat - wówczas niebiesko biali zrewanżowali się Legii za tamten blamaż i wygrali 3:0. Sierpień 1993 to zwycięstwo 2:1, które prawdopodobnie przeszłoby bez echa, gdyby nie fakt, że poprzedni sezon warszawscy kibice wypominają nam po dziś dzień. W ostatniej kolejce Legia pokonała krakowską Wisłę 6:0, jednak wynik ten podobnie jak spotkania ŁKS z Olimpią (7:1) został przez PZPN anulowany. Tym sposobem dwie drużyny straciły po trzy punkty spadając na niższe pozycje w tabeli. Warszawiacy utracili tytuł mistrzowski, który trafił wówczas do Lecha - Legia chciała więc w nowym sezonie udowodnić swoją wyższość co jak wiadomo jej się nie udało. Kolejne ważne spotkanie miało miejsce w 1998 roku, a odniesione wtedy zwycięstwo 3:0 i trzy bramki Piotra Reissa zapewniły nam utrzymanie w ekstraklasie. I wreszcie chwile wciąż jeszcze żywe w pamięci nawet najmłodszych kibiców. Dwumecz Pucharu Polski w 2004 roku - wygrana 2:0 w Poznaniu, i mimo porażki w rewanżu 0:1 radość z ostatniego jak dotąd sukcesu, a trener Michniewicz urasta do rangi bohatera. Trzeba też wspomnieć o kolejnym sezonie kiedy to los skojarzył ze sobą oba zespoły we wcześniejszej fazie tych rozgrywek - wówczas jednak górą okazała się Legia, a awans, który był już tak blisko Kolejorz stracił w samej końcówce.

Jak będzie jutro? Nikt w Poznaniu nie wyobraża sobie by goście mogli stąd wywieźć choć punkt. Wielu wybaczyłoby drużynie i trenerowi wszystkie niepowodzenia za cenę tego jednego zwycięstwa. Piłkarze, choć w tak międzynarodowym składzie, zdają sobie z tego sprawę i zapewne specjalnie się zmobilizują. Najważniejsze jednak, by móc w sobotę dopisać sobie w tabeli kolejne 3 punkty, co być może pozwoli nam awansować o jedno oczko i znaleźć się w ścisłej czołówce. Zapomnijmy więc o przeciwniku i wspierajmy  dopingiem Kolejorza. I na tym, a nie na manifestowaniu swej nienawiści do warszawskiej ekipy skupmy się w sobotę. Przede wszystkim wszyscy jesteśmy przecież kibicami niebiesko-białych, pozbądźmy się więc niczym nieuzasadnionych kompleksów względem stolicy i stwórzmy atmosferę jakiej już od dawna zazdrości nam cała Polska.

Justyna JAKUBOWSKA